Patron parafii

Życiorys św. Brata Alberta

Św. Brat Albert (właśc. Adam Chmielowski) urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomi pod Krakowem jako najstarsze z czworga dzieci Wojciecha i Józefy. W młodym wieku doświadczył bolesnych strat: w 1853 r. zmarł jego ojciec, a w czternastym roku życia został osierocony także przez matkę. Jako osiemnastolatek, będąc uczniem Szkoły Rolniczo-Leśnej w Puławach, włączył się w powstanie styczniowe. W czasie przegranej bitwy pod Mełchowem został ciężko ranny, czego konsekwencją była amputacja nogi. Po wydostaniu się z niewoli udał się na emigrację do Paryża.

Po ogłoszeniu amnestii w 1865 r. powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie, gdzie rozpoczął studia malarskie, kontynuowane następnie w Monachium. Po powrocie do Polski w 1874 r. tworzył obrazy coraz silniej przeniknięte tematyką religijną. W latach osiemdziesiątych powstało jego słynne Ecce Homo – dzieło ukazujące duchową przemianę artysty i zapowiadające nowe ukierunkowanie jego życia.

W tym właśnie czasie Chmielowski dojrzewał do decyzji całkowitego oddania się Bogu. Wstąpił do nowicjatu jezuitów, jednak po pół roku – rozeznawszy, że to nie jego droga – opuścił zakon i wyjechał na Podole, do brata Stanisława. Tam związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu i prowadził apostolat wśród ludności wiejskiej. W 1884 r. wrócił do Krakowa, gdzie – kierowany miłością Boga i człowieka – poświęcił swoje życie służbie bezdomnym i opuszczonym.

W 1887 r., za zgodą kard. Albina Dunajewskiego, przywdział habit, a rok później złożył śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej. Założone przez niego Zgromadzenia Braci Albertynów (1888) i Sióstr Albertynek (1891) oparł na regule św. Franciszka z Asyżu. Sercem jego działalności były miejskie ogrzewalnie dla bezdomnych, które dzięki pracy apostolskiej przemieniał w przytuliska. Nie mając stałych środków materialnych, kwestował na utrzymanie ubogich. Z biegiem lat coraz bardziej rezygnował z malarstwa, przekonany, że jego prawdziwym powołaniem jest „odnawianie piękna znieważonego oblicza Chrystusa” w ludziach odrzuconych i zepchniętych na margines.

Zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych; pomagał bezrobotnym, organizując dla nich pracę. W pamięć weszły jego słowa, że „trzeba każdemu dać jeść, bezdomnemu miejsce, a nagiemu odzież; bez dachu i kawałka chleba może on już tylko kraść albo żebrać, aby przeżyć”. Miłość do Boga i bliźniego realizował z heroiczną konsekwencją, uważając troskę o nędzarzy za formę kultu Męki Pańskiej.

Zmarł 25 grudnia 1916 r. w Krakowie w opinii świętości, nazwany „najpiękniejszym człowiekiem pokolenia”. Beatyfikacji w 1983 r. w Krakowie oraz kanonizacji w 1989 r. w Rzymie dokonał papież Jan Paweł II.